Kot Sfinks – Rasowe Koty Domowe 🧡

Charakterystyka

Rasa zarejestrowana w 2002 r.

Kot Sfinks ma mało futra co nie wyzwala duższych efektów alergicznych!

Sądzi się również, że Sfinksy są podatne na alergię skórną same, o ironio! Co jest prawdą nie wiadomo, natomiast Sfinks zaliczany jest generalnie do zespołu kotów hipoalergicznych. Jego właściwości będą zależały od indywidualnej tolerancji i właściwości kota.

Ciało Sfinksa jest wydłużone średniej wielkości, z szeroką dobrze wykształconą klatką piersiową i silnie uwydatnionym brzuchem, co wywołuje wrażenie jakby zawsze były najedzone. Są dobrze umięśnione i mają mocną budowę kości. Kot posiada bezwłosą skórę przypominająca w dotyku zamsz i delikatny meszek na pyszczku, uszach, stopach, ogonie i grzbiecie. Wąsy i brwi mogą być widoczne lub całkowicie nieobecne w tej rasie. Wygląda jak koci kosmita z twarzą wróżbity, wielkimi uszami nietoperza, dużym brzuchem i pomarszczoną skórą. Jego skóra występuje w różnych kolorach z typowymi wzorami znakowania kotów, w tym jednolitym, point, van, pręgowanym i szylkretowym.

Za brak włsów odpowiada gen recesywny. Mutacja zmieniła nie tylko długość włosa, lecz także kształt ciała, do tego stopnia, że Sfinks prawie wogóle nie przypomina kota domowego - wygląda jak inny gatunek kota. U kotów o narmalnej szacie sierść reguluje temperature ciała, a a brak włosów u Sfinksa powoduje, że kot poci się i jest ciepły w dotyku.

Dopuszcza się wszystkie kolory, choć niektóre organizacje wykluczają niektóre odmiany.

Dopuszczalne jest bardzo krótkie owłosienie na nosie, uszach, ogonie (u samców na jądrach). Małe kocięta mają lekki mech na skórze, który z biegiem czasu znika.

Zwycięzca The FIFe World Show 2021

Kot sfinks - Zwycięzca Światowej Wystawy we Włoszech w 2021 r.

Cechy wyglądu w skrócie

Ciało – średnio duży i długi, mocna i muskularna budowa, szeroka klatka piersiowa, zaokrąglony brzuch ale otłuszczony
Głowa – krótka, kształt zaokrąglonego koturna, czoło wygięte w płaską czaszkę, bardzo wydatne kości policzkowe, wąsy pofalowane, dość grube, średniej długości
Oczy – duże, owalne, szeroko rozstawione, opadające w kierunku zewnętrznych krawędzi uszu, w kolorze jasne i czyste
Nos – bardzo krótki, zaokrąglone czoło daje wrażenie stopu
Uszy – duże, szerokie u nasady i otwarte, lekko zaokrąglone końcówki, wnętrze całkowicie pozbawione włosów, niewielka ilość włosów dozwolona na dolnych zewnętrznych krawędziach oraz z tyłu ucha, wyprostowane, osadzone pod lekkim kątem, nierozkloszowane
Łapy – średnia długość proporcjonalna do ciała, średniej grubości kości, muskularne, kończyny tylne nieco dłuższe niż przednie, które są szeroko rozstawione
Palce i łapki – zakończenie łap jest owalne z długimi i wysmukłymi palcami, opuszki łap sfinksów są silniej rozwinięte niż u przedstawicieli innych ras
Ogon – smukły, szerszy u podstawy i zwężający się ku końcow, długość w proporcji do ciała, puszczalny lwi ogon (kulka na czubku)
Futro (skóra) – Wydaje się bezwłosy, może być pokryty krótkim włoskiem jak zamsz, uczucie oporu może być wyczuwalna podczas głaskania skóry sfinksów, pomarszczona skóra pożądana zwłaszcza w okolicach kufy, między uszami i w okolicach ramion, chociaż zmarszczki nie powinny być na tyle wyraźne, aby zaburzały normalne funkcje kota, na stopach, na grzbiecie nosa i kościach policzkowych, z tyłu głowy dozwolone jest krótkie, miękkie, delikatne owłosienie
Kolory - rozpoznawane są wszystkie odmiany kolorystyczne i wzory, także te z bielą, dozwolona jest dowolna ilość bieli (SPHYNX i DON SPHYNX są oceniane w pięciu grupach kolorystycznych, tj. jeden certyfikat może być przyznany w każdej grupie kolorystycznej)
Szczegółowe opisy znajdują się w linku do PDF-a Federacji u dołu strony.

Wady dysklasyfikujące

Profil głowy prosty, wąska głowa i brak zmarszczek niej; ciało ogólnie małe lub zbyt szczupłe, kruche, delikatne lub krępe; sierść orientalna, zbyt dużo włosów, jakiekolwiek oznaki falowania włosów lub krętego włosa, oznaki depilacji i ingerowania w poprawę wyglądu.

Kot Sfinks
Kot Sfinks
Kot Sfinks
Kot Sfinks

Należy do grupy kotów hipoalergicznych (wzbudza to jednak kontrowersje).

Zobacz też: Alergia na kota | Choroby


Historia rasy

Pierwszy Kot Sfinks narodził się w miocie zwykłych kotów krótkowłosych w 1966 r. w Toronto w Kanadzie. Został nazwany Prune (suszona śliwka). Bezwłose kocięta nazwano Kanadyjskie Nagie Koty. Niektórzy mówili o nich Sphynx Cats, z uwagi na ich podobieństwo do starożytnych egipskich rzeźb kotów.

Nie była to pierwsza bezwłosa mutacja, pod koniec XIX wieku hodowano przez krótki czas kota zwanego „meksykańskim kotem bezwłosym.

Nagie koty zapisały się w historii, szczególnie w Meksyku. W starożytnej cywilizacji Azteków w Ameryce Środkowej podobno setki lat temu hodowano bezwłose koty. Ponoć ostatnia para meksykańskich bezwłosych żyła Nowym Meksyku w 1903 r. Podobno również kocury z tej pary zostały zabite przez stado psów, a więc linia bezwłose zniknęły.

Bezwłose koty również zostały odnotowane w Ameryce Łacińskiej w 1830 r. Istnieją również doniesienia o tej mutacji we Francji, Austrii, Czechach, Anglii, Australii, USA, Meksyku, Maroka, Rosji i na Hawajach.

Meksykańskie koty bezwłose

Meksykańskie koty bezwłose

Łysy kot odnotowany we Francji w 1966 r.

Łysy kot odnotowany we Francji w 1966 r.

Pierwsi hodowcy

Pan Ridyadh Bawa, naukowiec i absolwent Uniwersytetu w Toronto, wraz z matką, przez długi czas byli hodowcami kotów Syjamskich. Oni też nabyli Prune, bezwłosego kociaka i rozpoczęli opracowywanie rasy kotów, które zostały ostatecznie nazwane Sfinks. Dwa koty Bawas i Tenhoves to pierwsze jednostki na bazie, których zbadano charakter recesywnego genu Sfinksa odpowiadającego za owłosienie. To miało duży wpływ w prowadzeniu poprawnego programu hodowlanego.

Zobacz też: Geny - krzyżówki

Początkowo hodowcy uzyskali rasę tymczasową i taką przedstawiono stowarzyszeniu CFA. Lecz Sfinks nie został wpisany w poczet ras. Zarząd CFA uznał, że rasie brakuje dokładnego opisu standardu oraz odpowiedniej puli genów na bazie, której można było by prowadzić hodowlę. Po tym wydarzeniu program hodowlany zanikał. Namacalnym dowodem prób były koty Bawa – Mewsi – Kal, Johnny i Mewsi – Kal Starsky.

Dzisiejszy Sfinks, podobnie jak wiele innych ras kotów powstał przy jednoczesnej współpracy natury i osób, które były zaangażowane w budowę rasy. Bezwłose koty, które zlokalizowano w Ameryce Północnej i Kanadzie w 70 latach posłużyły do stworzenia fundamentu dzisiejszego Sfinksa i można im zawdzięczać trwałą podstawę genetyczną.


Naturalne Sfinksy i krzyżówki

Kot Bombi – Sfinksu

Kot Bombi – Sfinks

Naturalnie występujące Sfinksy w Stanach pochodzą z miejscowości Wadena w Minnesocie z gospodarstwa państwa Milt i Ethelyn Pearson, którzy zauważyli w swojej stodole bezwłose kocięta, było to w połowie lat 70.

Inna niezależna populacja Sfinksów zlokalizowana została u hodowcy Syjamskich kotów Shirley Smith w Toronto między latami 70 – 80 tymi. Trzy bezwłose koty zidentyfikowane przez Panią Smith pochodzą z trzech oddzielnych miotów jednej czarno-białej kotki. W 1978 r. jednym z kociaków narodzonych z tej matki był Bambi (jeden z 3). Był to czarno – biały kocur, dożył sędziwego wieku 19 lat. Paloma i Punkie, to następne dwa Sfinksy (brat i siostra).

Wysłano je do holenderskiego hodowcy dr Hugo Hernandez, który posiadał kota Mewsi – Kal Starsky (kot z oryginalnej linii Bawa – kanadyjskiego hodowcy). Z krzyżówki Starsky i Punkie narodził się kocięta typu Sfinks ale tylko raz. Pierwsi hodowcy mieli dość mgliste pomysły dotyczące genetyki Sfinksa i mierzyli się z wieloma problemami.

Pula genetyczna była bardzo ograniczona a wiele kociąt umierało. Był też problem z samicami cierpiącymi na drgawki (skłonności do patologicznych skurczów mięśni). Kociaki rodziły się w różnym stopniu owłosione nie zawsze jednakowe.

W Holandii rozpoczęto pierwsze programy hodowlane nowej rasy ale nadal wspierano się kotami z Kanady i rasą Devon Rex, która jak zauważono nie wpływała pozytywnie na kocięta, rodziły się często z wadami i problemami zdrowotnymi. Przed hodowcami zatem stanęło nie lada wyzwanie.

Ścisła współpraca hodowców ze Stanów Zjednoczonych, Kanady i Holandii szybko poszerzyła początkowo niewielki materiał hodowlany. W ciągu najbliższych lat rasa została uznana przez TICA a w 1985 r. już na poziomie czempionatu.

Przez wiele lat również hodowcy europejscy jak i północnoamerykańscy prowadzili selektywną hodowlę Sfinksów tak po wielu latach powstała rasa, jaką znamy dziś.

Pierwszy Sfinks zarejestrowany przez amerykańskie The Cat Fanciers’ Association (CFA) był w lutym 1998 r. Natychmiast wzbudził on zainteresowanie hodowców, którzy zapragnęli mieć tego rodzaju egzotyczne koty.

Wprowadzana do hodowli Sfinksów rasa Devon Rex lub amerykańskich kotów krótkowłosych, spowodowała, w dalszej perspektywie ujemny wpływ na kształt i zdrowie rasy.

kot sfinks