Charakterystyka

Rasa zarejestrowana w 1982 r.

Jedna z najstarszych naturalnych ras kota Ameryki Północnej to Maine Coon lub Main Cat, znany od ponad stu lat. Jego imię pochodzi od nazwy Stanu Main w USA. Są czasem ogromne – to jedne z największych kotów i najwolniej dijrzewajacych. Potrzebuje 3, 4 lata by osiągnąć swój naturalny wzrost i wygląd. Kocury są zdecydowanie większe od kotek. Kotki ważą od 4 do 6 kg, kocury od 7 nawet do 10 kg. Różne historie często nadmieniają o ich wielkości - podobno był osobnik, który ważył 18kg. Jeden z przedstawicieli tej rasy miał wąsy o rekordowej długości 16,5 cm. Jeśli chcesz się upewnić czy Twój kot to Maine Coone przyjrzyj się jego czołu, ma tam widoczne „M” - inicjał rasy.

Na pewno były to ulubione koty gospodarstw domowych nim trafiły na wystawy. Słynęły z odwagi, zręczności, hardości oraz dużej niezależności.

Przystosowane są do ostrych zim w rejonach Ameryki Płn. gdzie co roku spada ponad 2 metry śniegu. Izolację im zapewniają grube długie wodoodporne włosy i bardzo gęsty podsierstek. Ten kot to prawdziwy "TWARDZIEL". Dwa stulecia wyeliminowały chorowite i słabe osobniki umacniając ich odporność.

Przypomina doga niemieckiego to "łagodny olbrzym". Poważna postura, beczkowata klatką piersiową, kępki długich włosów koło uszu, pełna grzywa, ogólnie kudłaty (wodoodporna sierść). Dorosłe koty mają trzywarsrtwowe futro czyli dwie warstwy podsierstka i jedną warstwę ochronną. Głowa spora i kwadratowa z dużymi szeroko rozstawionymi, wyrazistymi oczami. Ma długi puszysty ogon który, zapewnia równowagę. Jest bardzo zwinny. Występuje w różnych kolorach i wzorach.

Zwycięzca The FIFe World Show 2021

Kot Maine Coon - Zwycięzca Światowej Wystawy we Włoszech w 2021 r.
Kot Maine Coon - wystawa FIFe World Show 2020
Kot Maine Coon - wystawa FIFe World Show 2020
Kot Maine Coon - wystawa FIFe World Show 2020
Kot Maine Coon - wystawa FIFe World Show 2020

Cechy wyglądu w skrócie

Ciało – średnie lub duże i dość długie, umięśnione, solidne w strukturze kości
Głowa – średniej wielkości, kwadratowy zarys, profil łagodnie wklęsły, kwadratowy zarys kufy
Oczy – duże i szeroko osadzone, lekko owalne, ale nie w kształcie migdała, okrągłe, gdy jest szeroko otwarte, lekko skośnie w kierunku zewnętrznej podstawy ucha (uznawane są wszystkie kolory oczu, z wyjątkiem niebieskiego, który akceptowany jest tylko z kodami EMS - detale w PDF u dołu strony)
Nos – nos średniej długości
Uszy – Osadzone wysoko z lekkim nachyleniem na zewnątrz, powinny być rozstawione na szerokość jednego ucha (szerokość jest nieco większa u starszych kotów), dolna podstawa jest nieco dalej z tyłu głowy niż czubek ucha
Łapy – średniej długości, tworzą z tułowiem prostokąt
Ogon – przynajmniej tak długi jak tułów (od łopatki do nasady ogona), szeroki u nasady zwężający się ku końcowi, z pełnym, rozwianym długim włosem
Futro – śierść na każdą pogodę, gęste z jedwabistą teksturą, gładko opadające na ciele, krótkie na głowie, ramionach i nogach, stopniowo wydłużające się do tyłu i na bokach, z workowatymi spodniami na tylnych nogach i brzuchu, kryza wymagana, podszerstek miękki i delikatny, na wierzchu gruba, gładka warstwa długiego włosa
Kolory – dozwolone są wszystkie odmiany barwne, w tym z bielą (poza wzorami szpiczastymi oraz czekoladowo-liliowym, cynamonowym i płowym), dozwolona dowolna ilość bieli tj. biała strzałka, medalion, pierś, biel na brzuchu, na łapach
Wszystkie odmiany kolorystyczne w PDF u dołu strony.

Wady dysklasyfikujące

Niezrównoważone proporcje; ogólnie mały kot; okrągła głowa; profil prosty lub wypukły; zalamanie na nosie; wydatne poduszki wąsów; okrągła lub spiczasta kufa; przodozgryz; szeroko rozstawione i rozkloszowane uszy; skośne oczy w kształcie migdałów; drobna, lekka struktura kości lub krótkie, kręte ciało; długie cieńkie nogi; krótki ogon; brak długich włosów na brzuchu, sierść równej długości, brak podszerstka.

Kot Maine Coon
Kot Maine Coon
Kot Maine Coon
Kot Maine Coon

Historia rasy

Myślano kiedyś, że kot pochodził z krzyżówek półdzikich kotów i szopa pracza ale wiadomo, że jest to biologicznie niemożliwe. W rzeczywistości istnieje wiele legend otaczających początki rasy.

Jedna z historii mówi jak Maria Antonina, ostatnia królowa Francji przed Rewolucją Francuską, planując ucieczkę z koszmaru sytuacji, wysłała swoje długowłose koty, pod opiekę do Stanu Maine w Stanach. Mówiono, że owe koty zapoczątkowały linię rasy. Nie ma na dowodów na prawdziwość tej dramatycznej historii.

Inna legenda głosi, że pierwsze Maine Coony były kotami Norweskimi Leśnymi, które około 1000 r. przywieźli do Stanów Wikingowie. Nic również tej histotii nie potwierdza.

Może tym, który na początku XIX w. przywiózł koty Perskie i Angory do Ameryki był kapitan Coon. Czy kapitan na prawdę się tak nazywał, nie widomo ale ta wersja może być bliższa prawdy ponieważ koty te prawdopodobnie pochodzą z krzyżówek długowłosych i kota domowego.

Bardziej światli wielbiciele kotów twierdzą, że kot z długim futrem sprzedawany był ludziom przez odwiedzających miasta przybrzeżne marynarzy i to oni przywieźli długowłose koty, które w następstwie krzyżowały się z innymi kocimi tubylcami, co dało rezultat w postaci dużego, przystojnego i długowłosego kota znanego dzisiaj jako Maine Coon.


Najstarsze opisy Maine Coona

Frances Simpson - autorka pierwszego opisu rasy kota Kot Maine Coon

Frances Simpson - autorka „The Book of the Cat”, w której znaleziono pierwszy opis rasy Maine Coon dokonany przez hodowcę F. R. Pierce.

Najwcześniej opis kota rasy Maine można było znaleźć w książce „The Book of the Cat” z 1903 r. (Księga kota) atorstwa Frances Simpson (na zd. powyżej). To wpaniały przewodnik dla hodowców i miłośników kotów w ogóle. Nadal zawiera poprawne i celne uwagi. Rozdział poświęcony kotom Maine Coon opracowała pani F. R. Pierce, hodowca mieszkający w Stanie Maine.

Pisała o Maine Coonach opierając się na jej rozległej wiedzy osobistej oraz na zapiskach z prowadzonej przez nią korespondencji z właścicielami tych kotów. Według niej, koty Maine były obecne jeszcze długo przed wydaniem „Księgi Kota”. Były obecne od pokoleń, jeszcze przed Wojną Secesyjną, szczególnie wiele z nich zamieszkiwało obszary Maine przed 1880 r., twierdziła.

Kim była Pani Price?

To hodowca, której koty brały udział w pokazach i często je wygrywały. Odwiedzała i korespondowała z hodowcami skrupulatnie zbierając wszelkie informacje. Mówiła o sobie krótko: Jestem gorącym wielbicielem kotów Maine od najwcześniejszych swoich lat. „Nasza rodzina nigdy nie była pełna bez jednego lub więcej kotów – nie zawsze były to długowłose Mainy, ale zawsze zajmowały honorowe miejsce w domu.”

Sama w 1861 r. weszła w posiadanie kota Main (kot poniżej na zdjęciu). Tego też opisuje jako „długowłosego kota odmiany zwanej Maine….” Ich pojawienie się sięga daleko poza pamięć najstarszych mieszkańców regionu, pisze.

Z treści rozdziału wynika, że pani Pierce przesłuchała wielu starszych krewnych i przyjaciół dopytując o koty. To, że protoplaści Maine Coona przybyli do Stanów statkiem, pokonując morza, dla autorki było jasne i oczywiste. Sama otrzymała parę kociaków od marynarza.

kot opisany przez F.R Proce

Kot, którego między innymi opisała Pani F.R. Pierce

Jeszcze jako młoda dziewczyna w 1869 r. zauważyła małe, białe kocięta o długiej sierści wystające z kieszeni marynarzowi, który był kucharzem okrętowym. Obydwa koty dostała i były one ponoć początkiem niezwykłej linii białych Maine Coonów.

Druga linia białych Main Coonów, jaką znała pani Pierce pochodzi również ze Stanu Maine. Biały Kot o imieniu Swampscott, został opisany w liście do Pani Pierce przez pewną jego właścicielkę panią F. E. Smith z Chicago. Pisała: „To wielki przedstawiciel białych Maine Coonów, dobrze poradził sobie na wystawach z największymi rywalami."

Biały kot - Swampscott

Biały kot - Swampscott, którego opis znalazł się w „Księdze Kota”.

Pani Pirice skatalogowała wiele gatunków kotów. Na tej podstawie mamy wiedze o historii niektórych ras. Pewnego Maine Coona opisuje tak: „drobne brązowe pręgi tabbi…, Brązowy Lew, urodzony 1884, zmarł w 1901; …” Opisuje detale: ”...kolor kufy, długość nosa, wielkość i kształt oczu, długość włosów w uszach i na głowie.”

Nadmienia, że była by ostrożna sądzić, że Maine Coon występuje wyłącznie ze Stanu Maine. „Przez długi czas długowłose koty głównie zamieszkiwały miasta przybrzeżne. Później ich potomkowie przemieszczali się w głąb lądu…” Pisze również, że wśród Maine Coonów: … ”dominują mocne kolory futra: białe, czarne, niebieskie, pomarańczowe i tabby (pręgowane)… Rzadko są to kolory dymne (zdarza się jeden na dwieście kociąt), srebrne czy szynszyla.”

Początki wystawiennicze

Pręgowany Coon był atrakcją wystawy kotów w Madison Square Garden w 1895 r. w Nowym Jorku. Bardziej popularne rasy wyparły wtedy Maine Coona. Mimo to rasa rozkwitała i była coraz bardziej popularna.

W 1953 r. powstał w Stanach Centralny Klub Maine Coona utworzony w celu promocji rasy. W 1967 r. został zaakceptowany jako pokazowy standard przez kilka organizacji. W 1976 r. powstało międzynarodowe stowarzyszenie ochrony Maine Coona. W tym samym roku towarzystwo miłośników kotów CFA zaakceptowało rasę z pełnym statusem czempiona.


Ciekawostki

Kot Rupert
Rupert

Main Coony wygrywają w rankingach najgrubszych czy największych kotów domowych świata. Ten olbrzymi kot Rupert, może stał się największym kotem domowym na świecie. Rupert ważył 9 kg a miał tylko 2 lata. Dla porównania dziki kot, ryś kanadyjski waży do 12 kg. Euroazjatycki ryś może wżyć do 30 kg.

Leo, Maine Coon, 1884-1901
Leo, Maine Coon, 1884-1901

″Lew„ - brązowy pręgowany, urodzony 1884, zmarł w 1901; na fotografii ma 6 miesięcy. Właścicielem była pani Persis Bodwell Martin. Jego życie upłynęło w luksusie, swobodzie i dobrym jedzeniu serwowanym przez właścicielkę.

Zdjęcie pochodzi z „Księgi Kota”, 1903 r.

King Max, Maine Coon
King Max, 1897-1898

„King Max” – zwycięstwo przyniósł pani Taylor – najpierw wygrał konkurs w Bostonie w 1897/98, 99, by tylko być pobitym przez jego kociego ojca „Donalda” w 1900 roku.

Zdjęcie pochodzi z „Księgi Kota”, 1903 r.

Tobey, Maine Coon, ok 1903r.
Tobey, Kot Maine Coon

Sądzi się na bazie opisu, że to może być pierwsze zdjęcie Maine Coona jakie zrobiono.

Zdjęcie pochodzi z „Księgi Kota”, 1903 r.

Maine Coon

Wideo - Maine Coon