kot perski a egzotyczny, wygląd - porównanie
Perski i Egzotyczny to

rasy o tych samych cechach i wymaganich wystawienniczych w klasyfikacji federacji felinologicznej FIFe, różnica jest jedynie w długości sierści. Pers długowłosy jest rezultatem skrzyżowania kota rasy Angora i Perskiej (naturalnej rasy pochodzącej z Persji - dzisiejszego Iranu). Egzotyczny natomiast to "krótkowłosy pers" powstał przez skrzyżowanie kota Amerykańskiego Krótkowłosego z kotem Perskim Długowłosym (lata 60. XX w). Nie są to naturalne rasy.

Wygląd

Piękne smoliste punktowe barwy futra dają efekt przydymienia. Charakterystyczne cechy tej rasy to duże pomarańczowe oczy osadzone w czarnej twarzy, z jaśniejszymi kępkami futra w uszach oraz okazałą kryzą wokół szyi. Biały podszerstek odsłania się przy każdym odgarnięciu sierści. Plamy dymne są dość spore i występują na twarzy plecach ogonie i łapkach. Futro na wiosę bardziej wypada i płowieje, zmienia przez to ogólny wygląd. W zimie jak u wszystkich kotów, sierść jest pełniejsza i grubsza. Dym wymaga więcej uwagi niż większość Persów. Ich futra są kruche jak pajęczyny i tak należy je traktować. Perfekcyjnie zaprezentowany dymny w stanie pokazowym jest wynikiem całorocznej pielęgnacji i dobrego odżywiania. Należy uważać, aby warstwa wierzchnia włosów nie wypłowiała, trzymając kota z dala od bezpośredniego światła słonecznego.

Hodowla dymnego nie jest dla wszystkich, wymaga ciężkiej pracy i spotyka się często z rozczarowaniem. Jeśli chcesz mieć kota z nagrodami na wystawie, trzymaj się z dala od dymnych. Jeśli jesteś wytrwały, w końcu uda ci się wyprodukować zwycięzcę, wtedy „Witamy w świecie dymnych!” Gdy zobaczysz finałowego zwyciezcę, pamiętaj, że nie był to sukces przypadkowy, ale efekt starannego programu hodowlanego.

Pamiętajmy, że Smoke Persian jest nadal persem z takimi samymi wymaganiami dotyczącymi budowy głowy (w tym ustawienia oczu i uszu), typu ciała (w tym proporcji nóg i ogona) oraz typu i długości sierści co inni reprezentanci powyższej kategorii.
Jeśli chcesz zostać hodowcą, musisz wiedzieć, że aby uzyskać kocięta dymne, jeden z rodziców musi być kotem dymnym. Nie da się uzyskać dymnego z rodziców dymnych! Hodowla dymnych to nic innego jak seria „zaskocień”. W dniu narodzin hodowca śpieszy wysuszyć kociaki by sprawdzić czy są wogóle dymne.

Zwycięzca The FIFe World Show 2021

Kot perski czekoladowy Tabby - Zwycięzca Światowej Wystawy we Włoszech w 2021 r.

Cechy budowy

Głowa - Czaszka okrągła; Czoło zaokrąglone, pełne; Dobrze odznaczające się policzki; Broda silnej budowy z szeroką żuchwą;
Uszy - Nieduże, zaokrąglone na końcach z kępkami dłuższych włosów; Szeroko ustawione względem siebie; Osadzone nisko;
Oczy - Duże okrągłe, szeroko rozstawione w kolorach intensywnych uzależnionych od kategorii rasy;
Szyja - Krótka i mocna;
Korpus - Sinej muskularnej budowy; Szeroka klatka piersiowa; Masywny kark i plecy;
Kończyny - Krótkie, masywne o grubym kośćcu; Łapy duże i okrągłe z kępkami włosów między palcami;
Ogon - Krótki, bardzo puszysty u końca zaokrąglony, proporcjonalny do reszty ciała;
Futro perskich - Długie, puszyste, jedwabiste i miękkie, nie wełniste, kryza wokół szyi;
Futro egzotycznych - Krótkie, puszyste, jedwabiste i miękkie, nie wełniste

Kot Dymny Perski
Kot Dymny Perski
Kot Dymny Perski
Kot Dymny Perski

Historia rasy

Pierwsze koty tej rasy prezentowane były w 1893 r. w Anglii. Smoke (dymny) są kotami niezwykle pięknymi, ale i rzadkimi. We wczesnych latach XIX w. cieszyły się ogromną popularnością.

Nikt nie zna prawdziwego pochodzenia dymów, ale wielu hodowców od dawna zgadza się, że te koty ewoluowały od hodowli srebrzystych pręgowanych do czarnych i niebieskich. Pierwotnie dymny pochodził z pręgowanego kota, w którym zmutował gen znaczeń i zamiast wytwarzać czarny deseń na srebrno-białym płaszczu, mutacja dała solidną czarną sierść na wierzchu białego podsierstka. Wczesne dymy miały zielone oczy! Hodowcy zaczęli krzyżować dymne ze srebrnymi czarnymi i niebieskimi, osiągnięto u nich ostatecznie miedziany kolor oczu.

Czarny dymny był jednym z najwcześniej odnotowanych odmian kolorów, jednak z całą swoją chwalebną historią, dopiero w późnych latach rozwoju rasy zaczął konkurować z ich jednokolorowymi perskimi odpowiednikiem.

W Anglii Narodowy Klub Wielbicieli Kotów wydał książkę z zamieszczonymi 30 odmianami Persa Smoke. Katalog ten wydawano w latach 1900-05. Natomiast związek GCCF opublikował nową klasyfikację w 1912 r., wyszczególniono w nim 18 rodzajów przydymionych kotów.

Z końcem II Wojny światowej ten rodzaj persa i wiele pomniejszych został bardzo zdziesiątkowany, dymy praktycznie nie istniał. Nie było wystarczającej liczby hodowców, którzy chcieliby odzyskać stratę. Biorąc pod uwagę zaistniałe problemy, jest zaskakujące, że osiągnięto cokolwiek. Dzisiejszy przedstawiciel dymnego, zwany też jako "kot kontrastów" nadal jest bardzo rzadkim i może najoryginalniejszym reprezentantem Persów.

W 1958 autor Soderburg wydał w Anglii książkę „Koty rasowe, ich odmiany, hodowla i wystawa”. W pozycjci bogatej w zdjęcia, przedstawiono wiele najpopularniejszych angielskich kotów tamtych czasów. Już w pierwszym akapicie Soderburg wspomina o trudnej sytuacji dymnych: „Dymny jest rasą, która była znacznie częściej widywana na wystawach pięćdziesiąt lat temu niż ma to miejsce obecnie w pierwszych latach obecnego stulecia. Wtedy było kilka naprawdę znakomitej jakości dymnych kotów, które mogłyby się równać z najlepszymi okazami jakiejkolwiek innej rasy. Pozycja ich znacznie się zmieniła. Poprawiono parę odmian natomiast dym jako odmiana rasy persa zanotowałała tendencję do zanikania”.

Kot perski dymny