Charakterystyka

Rasa zarejestrowana w 1989 r.

Piękne bobtaile mają niezwykłą i ciekawą budowę ogona, której zresztą zawdzięczają nazwę [bob tail - ogon kurtyzowany]. Nie jest to cecha hybrydowa ani mutacja. Bobtail japoński to rasa naturalna. Krótszy ogon powstał w wyniku genu recesywnego i utrzymuje się jedynie w krzyżówkach między bobtailami. Krótki ogon wygląda jak puszysty pompon ma 2cm, choć jeśli się go na siłe wyprostuje, jest dwa razy dłuższy (nie jest wadą). Ogon zakrzywia się z powodu włosów, które rosną do wewnątrz. Kot nosi ogon uniesiony do góry.

Krótki ogon czyli bobtail

Ogon Bobtaila

Ciało średniej wielkości jest długie, smukłe i eleganckie. Standardy nakazują by japoński był kotem średnim lub dużym, długim i szczupłym. Barki powinny być tak szerokie jak zad. Przednie nogi są nieco krótsze niż tylne. Głowa ma kształt trójkąta a oczy owalne w kolorach zielonych, złotych, niebieskich i różnobarwnych. Uszy "uważne" i szeroko rozstawione. Futro krótkie lub lekko dłuższe, jedwabiste w dotyku, na ogonie dłuższe. Występuje w wielu kolorach i wzorach, ale najbardziej popularnym wyglądem jest Mi-ke („trzy futra”), białe futro z rudo-czarnymi plamami. Dopuszcza się różne wzory poza kolorpointem i nakrapianym. Nie uznaje się krzyżówek z innymi rasami. W typowym miocie rodzą się 4 młode, które są zdrowe i rozwijają się szybciej niż kocięta innych ras. Tak jak inne szylkrety tradycyjny mi-ke także jest zazwyczaj kotką. Naturalne kocury bobtaila są białe z rudymi lub czarnymi znaczeniami, choć wprowadzono już inne odmiany kolorystyczne.


Cechy wyglądu w skrócie

Ciało – średnio duży o wyraźnych liniach i budowie kości, umięśniony, raczej smukłej niż masywnej budowy
Głowa – wydaje się długa i drobna, tworzy prawie idealny trójkąt równoboczny z delikatnymi zaokrąglonymi liniami, wysokimi kośćmi policzkowymi
Oczy – duże, raczej owalne niż okrągłe, szeroko otwarte i czujne, z profilu osadzone w czaszce pod dość wyraźnym skosem, gałka oczna ma płytką krzywiznę i nie powinna wystawać poza kość policzkową ani czoło, Kolor powinien współgrać z kolorem sierści, obowiązują również niebieskie i różnobarwne, dozwolone są wszystkie kolory
Nos – długi i dobrze zdefiniowany przez dwie równoległe linie od czubka do brwi z delikatnym zanurzeniem na lub tuż poniżej poziomu oczu, kolor powinien ogólnie współgrać z kolorem sierści
Uszy – duże i ekspresyjne, pionowo i szeroko rozstawione i pod kątem prostym do głowy, sprawiają wrażenie pochylenia do przodu
Łapy – proporcjonalnie do tułowia, długie, smukłe ale nie delikatne, podczas stania przednie nogi i ramiona kota tworzą dwie proste linie, tylne nogi dłuższe niż przednie, łapki owalne
Ogon – powinien wynosić około 5-8 cm (wyprostowana do pełnej długości może mieć długość 10-13 cm), ogon mocny i sztywny może być prosty lub składać się z jednego lub kilku krzywizn i kątów, zwykle jest noszony prosto, śierść na ogonie nieco dłuższa i grubsza niż na ciele tworząc efekt pompona
Futro – krótkie, miękkie i jedwabiste, ale bez wyczuwalnego podszerstka
Kolory - dozwolone są wszystkie odmiany kolorystyczne z wyjątkiem srebrnych (cieniowanych)
Szczegółowe opisy znajdują się w linku do PDF-a Federacji u dołu strony.

Kot Japonski Bobtail
Kot Japonski Bobtail
Kot Japonski Bobtail
Kot Japonski Bobtail

Historia rasy

Bobtaila Japońskiego znano od bardzo dawna jako kota domowego w Japonii, Korei, oraz Chinach. Pierwsza wzmianka w literaturze japońskiej, dokładnie w manuskrypcie nauczyciela cesarza Japonii, pochodzi z roku 1000. Wizerunek bobtaila często pojawia się na obrazach i innych działach sztuki od dawna. Na fasadzie świątymi Gotokuyi w Tokio widnieje kocur z podniesioną łapą - co przynosi szczęście.

To naturalna rasa, która występowała w Japonii od wieków. Japoński Bobtail jest uznawany za symbol szczęścia w domu a trójkolorowa odmiana jest szczególnie faworyzowana (wizerunek czy figurkę mi-ke często umieszcza się na wystawie sklepu - jako symbol powitania).

Jedna z historii o kotach z krótkimi ogonami mówiła, że ​​przybyły do Japonii z Kontynentu Azjatyckiego co najmniej 1000 lat temu. Legenda głosi, że pierwsze koty, które przybyły do Japonii były czarne, potem przywieziono białe, nastepnie rude, krzyżowanie sptworzyło łaciatego japońskiego kota.
Mówi się, że damy japońskiego dworu tak bardzo polubiły mi-ke, iż koty zaniebały obowiązki łowne na farmach jedwabiu, co groziło upadkie przemysłu jedwabnego.
Około 1701 r., niemiecki lekarz Engelbert Kaempfer przebywający w Japonii napisał książkę o florze, faunie oraz krajobrazie tego kraju. W niej napisał: „jest tylko jedna rasa kotów, które są hodowane. Mają duże plamy żółtego, czarnego i w większości białe futro, a jego krótki ogon wygląda jakby była zgięty i złamany. Nie pzeznaczony tym samym do polowania na szczury i myszy, ale po prostu do głaskania przez kobiety.”
W wyniku tego cesarz w 1602 r. zarządził, by wszystkie koty wróciły na farmy i były wolne. Kupno czy sprzedż kota w tym czasie był całkowicie nielegalne i tak jest do dziś. Bobtaile mieszkały w gospodarstwach i na ulicach. W ten sposób stały się „kotami ulicznymi” w Japonii.

Bobtail pojawił się w kręgu zainteresowań zachodnich hodowców gdy zwrócił na niego uwagę przebywający w Japonii amerykański sędzia sportów samochodowych. Pięć lat później w 1968 r. trzy Bobtaile zostały przetransportowane z Japonii do Stanów Zjednoczonych przez Elizabeth Freret (1651-1716) która, jest pierwszą znaną osobą, która wywiozła kota japońskiego. W ślad za nimi wywieziono kolejne, w ten sposób zostały powoli przedstawiane jako piękna i niezwykle odmienna rasa z Japonii. W maju 1971 r. były tymczasowo zaakceptowane przez CFA. W 1976 r. CFA (Stowarzyszenie Wielbicieli Kotów w USA), przyjęło do czempionatu krótkowłose Japońskie Bobtaile. W 1993 r. zarejestrowani odmianę długowłosą nie uznaną np przez FIFe. Obecnie największa liczba hodowców Japońskich istnieje w Ameryce Północnej, nieliczni w Europie i jeden w Japonii. Rasa jest bardzo rzadka. Jest także uznany i zarejestrowany jako rasa w przez Cat Association w Wielkiej Brytanii.


Wideo - Kot Japonski Bobtail