Kot Perski i Egzotyczny

kat. Perskie i Egzotyczne

To koty o tych samych cechach zewnętrznych, różniące się długością sierści.

Koty Perskie

Historia

07.02.2021

Mimo, że wszyscy wiedzą jak wygląda kot perski to posługujemy sie tą nazwą dość swobodnie. W Wielkiej Brytani koty te nazywa się "długowłose". Do tej grupy zalicza się również koty szynszylowe, które w Stanach opisuje się jako osobną rasę.

Kiedyś kojarzyło się Persa jako szczyt luksusu, bogactwa i władzy. Pewnie dlatego, że gdzieś około 300 lat temu były popularnym podarunkiem dla zamożnych i władców. Kot perski stał się symbolem arystokracji.

Włoski podróżnik Pietro della Valle spędził w Persji 4 lata (1617-1621) i to włąśnie jego uważa się za tego, który przywiózł pierwsze koty perskie do Europy. W swoim dzienniku opisuje je jako piękne koty o futrze niczym jedwab. Perskie szybko stały się faworytami na dworach europejskich.

Do Angli dotarły z Francji dlatego też przez jakiś czas nazywano je tam "kotami francuskimi". W XiX w. angielscy hodowcy krzyżowali je z angorami i wystawiano je w jednej grupie "długowłose". W wyniku dużego zainteresowania persami, angory pomijano, dopiero lata 50-te XX w. przypomniały ich istnienie.

Krzyżówka Angory i Persa z The Royal Natural History (1894).

Perskie zdominowały wystawę kotów w lodyńskim Pałacu Kryształowym w 1871 r. Od samego początku faworyzowano "niebiekie persy" choć było wiele innych odmian. Pomarańczowy zwany również czerwonym pojawił się na początku XX w. i nadal jest bardzo rzadkim kolorem. Pierwsze persy wyglądały trochę inaczej niż obecne, miały owszem długie włosy lecz budowę typowego kota. Obecnie rasa wygląda trochę inaczej i jest wynikiem wielu zaawansowanych hodowlanych krzyżówek, które stawały na przeciw oczekiwaniom wielbicieli tych kotów.

Perski Niebieski, zwycięzca nagrody w Westminsterze w 1899
Perski Srebrny, zwycięzca wielu wiodących wystaw kotów w 1902 roku.

Po pierwszej wystawie w Londynie pojechały do Ameryki wzbudzając tam powszechne zainteresowanie. W 1903 r. amerykanie mieli już własne standardy rasy perskiej. W Anglii hodowcy pokochali persy bardziej drobniejszej budowy. Amerykanie woleli te krępe o mocnej budowie i grubej kości. Tak jest do dzisiejszego dnia. Standardy rasy różnią się między kontynentami. Największe różnice dotyczą głowy. W ameryce wyhodowano kota o bardzo zadartym nosie.

Koty Perskie

To koty o łagodnym charakterze. W czasie pokazów są bardzo dobrymi współpracownikami.

Wymagającą pielęgnacji śerść, trzeba wyczesywać czasem godzinę dziennie by nie było kołtunów i kot żył w komforcie. Niestety persy bardzo linieją a w ich włosach gromadzi się łój, który zaplamia szczególnie białą sierść. W Stanach uważa się, że częste kąpiele pomagają utrzymać futro w ładzie. Natomiast przeciwnicy kąpieli używają pudru, ziemi fulerskiej i innych środków by złagodzić niedogodność w utrzymaniu futra.

W miocie tych kotów bywa od 2 do 3 kotków, więc niewiele. Kotki są bardzo wrażliwe i wymagają dużo uwagi. Długa sierść pojawia się dopiero w 6-8 tygodniu życia. Kotki o futrach jednolitych, jednobarwnych czasami mają ukryte pręgowanie w posierstku ale po czasie ono znika.

Charakter

1. Persy i Egzotyczne to spokojne, łagodne koty.
2. Bardzo przywiązują się do swoich właścicieli i nie lubią samotności.
3. Lubią głaskanie, czesanie oraz drapanie.
4. Bawiąc się rzadko używają pazurów i zębów, są nieagresywne. Akceptują w domu obcych ludzi, łatwo też przystosowują się do nowych warunków.
5. Nie przejawiają tendencji niszczycielskich. Wspaniale znoszą przebywanie w mieszkaniach bez ogrodu. Jeśli nawet mają do dyspozycji ogród, nie korzystają z nich wybierając wygodna kanapę.
6. Lubią znajdować się w centrum uwagi przebywając z ludźmi, przejawiają również cechy upartego charakteru.

Koty Egzotyczne

Cechy Kotów Perskich i Egzotycznych

Głowa - Czaszka okrągła; Czoło zaokrąglone; Pełne, dobrze odznaczające się policzki; Broda silnej budowy z szeroką żuchwą;
Uszy - Nieduże, zaokrąglone na końcach z kępkami dłuższych włosów; Szeroko ustawione względem siebie; Osadzone nisko;
Oczy - Duże okrągłe, szeroko rozstawione w kolorach intensywnych uzależnionych od kategorii rasy;
Szyja - Krótka i mocna;
Korpus - Sinej muskularnej budowy; Szeroka klatka piersiowa; Masywny kark i plecy;
Kończyny - Krótkie, masywne o grubym kośćcu; Łapy duże i okrągłe z kępkami włosów między palcami;
Ogon - Krótki, bardzo puszysty u końca zaokrąglony, proporcjonalny do reszty ciała;
Futro - Długie, puszyste, jedwabiste i miękkie, nie wełniste, kryza wokół szyi;

Wady nie pozwalające na przyznanie certyfikatu:

1. Deformacje kośćca i czaszki (nie dotyczy kastratów)
2. Oczy zbyt głęboko osadzone lub wyłupiaste lub zezowate
3. Choroby oczu
4. Niepoprawny zgryz (przodo lub tyłozgryz powyżej 2mm)
5. Zęby stępione lub ułamane
6. Deformacje ogona (nie dotyczy kastratów)
7. Kondycja ogólna (wychudzenie lub zapasienie)

Wady powodujące dyskwalifikację:

1. Ślepota; Głuchota; Agresja; Karłowatość; Zezowatość
2. Wnętrostwo lub anomalia budowy jąder
3. Futro zafrbowanie lub zbytnio zapudrowane
4. Amputacja pazurów (nie mylić z obcięciem)
5. Zapchlenie
6. Brudne uszy
7. Poli- lub olidaktylizm (zbyt duża ilość palców)
8. Białe płaszczyzny koloru futra nie przewidziane w standardzie koloru
9. Kotki karmiące i ciężarne
10. Widoczna przepuklina pępkowa


Standard FIFe

EXO – kot egzotyczny (Exotic) lub PER – kot perski (Persian)

Wszelkie zmiany i aktualny opis dostępny na stronach Organizacji Federation Internationale Féline - www.fifeweb.org

Standard wystawienniczy rasy: PDF